Van Hectiek naar Chaos.

Lieve volgers,

Het begon weer te kriebelen Oktober 2025 was het laatste bezoek aan het project en de berg met gedoneerde goederen groeide alweer aardig aan.

De kerstpakketten in het AvL bevatten mooie rugtassen waarvan ik er vele heb mogen ontvangen om mee te nemen, bij lange na niet in 1 keer mee te nemen, maar wat in het vat zit.....honderden ( kinder) zonnebrillen, zo gewenst en onbetaalbaar in Kenia, vele gedoneerde lipbalms, we hadden een schat aan waardevolle spullen mee. 

Deze keer wilden Hermien en ik de chaos van Nairobi ontwijken, ik googelde rond en ik boekte ons ticket via Turkisch Airlines, doorgelabelde koffers, wat een zegen🙏, een korte tussenstop in Istanbul en dan direct door naar Mombasa.

Van alleen het idee al werden we blij, eens een keer reizen zonder de stress in Nairobi, weten jullie nog, mijn koffers moesten open en ik zou 2x 200 dollar moeten betalen voor de zonnebrillen, dit gebeurde natuurlijk niet maar toch, ik "gaf" 50 euro en het probleem was opgelost, wat was ik boos, nog steeds corrupte praktijken!

Dit zou ons deze keer niet gebeuren besloten we en onze werkgroepen in Mombasa en Kwale  moesten zorgen voor aanbevelingsbrieven van de National Council en meer, we hadden natuurlijk onze twijfels maar bij aankomst in Mombasa zouden we dan wel zien.

Hermien werd door Anton naar mij toe gebracht en na een korte nacht bracht Rob, mijn broer ons naar Schiphol. 

Easy incheck en een super vlucht naar Istanbul, goede stoelen en echt heerlijk eten aan boord, Turkish Airlines is een blijvertje, en na een korte overstap kwamen we om 2 uur in de ochtend aan in Mombasa.

De koffers volgden snel en moesten daarna door de scanner🙈 en ja hoor, een X werd op de koffers gekalkt, een teken dat het open moet, ook Hermien ontkwam er niet aan.

Daar stonden we met ons goede gedrag, praten als brugman, we trokken alles uit de kast, uitleggen waarom we dit mee hadden, dat "onze" doelgroep de middelen niet heeft om het te kopen, dat de directie van Likonischool for the Visually Impared hierom had verzocht, alle brieven gegeven maar het werkte niet!

De meegebrachte, ca 550 zonnebrillen is wel veel natuurlijk🤣 zouden ze bewaren en de groep kan het komen halen als het papierwerk in orde is, de enigste brief die van belang is, is een vrijstelling voor income taxes voor Persons With Disability's, en die kan alleen per persoon worden afgegeven en niet voor een groep en deze hadden wij niet en zal ook moeilijk worden om te krijgen als groep, Kenia wil immers dat je de spullen bij hen koopt.

De overigens aardige mannelijke  douaniers dirigeerde ons naar hun kantoor, hier zaten we dan, na een uur kwam er enige actie, ondertussen hadden we om en om al geld gewisseld en stopte ik stieken ca 15 zonnebrillen in mijn handtas🙈🤣, we hadden het idee dat de mannen er ook mee in de maag zaten en uiteindelijk kwam het verlossende woord, YOU CAN GO🙏, maar een volgende keer gaat het zo niet meer lukken.

Can I give you a hug vroeg ik de man🤣, o wat waren we blij, met moeite namen ze een zonnebril van ons aan en of we go, gelukkig stond onze taxi al te wachten en we hadden een vlotte rit door het rustige nachtelijke Mombasa.

Donderdag was een dag van uit sorteren wat voor wie, meer geld wisselen, telefoon werkend maken en een beetje aan de temperatuur wennen, gelukkig hadden we een grote kamer met balkon waardoor we alle zonnebrillen uit konden leggen en sorteren.

We ontmoetten Helen waar we jaren bij in huis woonden en ook zij was blij ons weer te zien..

Dan hebben we in de middag een meeting met de voorzitter van de Mombasa groep, hij wilde ons graag voor de zaterdag outreach spreken, helemaal goed natuurlijk. 

Wat schetst onze verbazing als hij bijna afscheid nemend mede deelde dat er geen zonnebrandcrème op voorraad is in Mombasa, de mensen zitten al zeker 3 maanden zonder!.

Wat vertel je ons nou, 1 dag voor de outreach!!, er is zoveel gekomen en waarom communiceer je dit niet eerder met ons of de Kwale groep, we zijn woest en bijna 1 volle dag bezig om een grote voorraad vanuit Kwale naar Mombasa te laten komen met de tuk tuk, en dan de kosten die het met zich meebrengt nog buiten beschouwing latend.

Na zijn vertrek laten ons even afkoelen in het zwembadje bij onze accomodatie,  je houdt het niet voor mogelijk na al zoveel jaren, communicatie is nog steeds een ding.

Vrijdag spreken we af met Margareth de doekendame, wat is ze blij ons weer te zien, onder het genot van een lekkere cappuccino kletsen we bij,  de bestelling ziet er weer mooi uit, ook bezoeken we Radna Square waar Milly en Jane ook doeken verkopen, ook bij hen namen we wat af voor onszelf en wat zijn ze weer blij met een beetje verdienste.

Wij hebben de boel goed op orde en zaterdag ochtend vertrekken Hermien en ik met de Taxi naar Serani Primary school in de stad, we zijn bepakt en bezakt en komen op het plot van deze school, er wordt ons een klein lokaal aangeboden van de school voor doven onderwijs, wel graag de schoenen uit wordt er vermeld 🤣, door onhandige stoelen met  tafeltjes eraan vast hebben we weinig plek om onze waren goed uit te stallen. 

Ik vertrek met de voorzitter in een Tuk Tuk om 36 pakken Ugali mix en genoeg water te kopen bij een lokaal shopje, om dit mee naar huis te geven als kleine extra bijdrage , gedoneerd door meerdere sponsoren van ons beide, waarvoor dank❣️, dit zal bij alle outreaches gaan gebeuren, alles is even duur en en het grootste  deel van de mensen met Albinisme is unemployd dus ook geen inkomen, ik vraag me oprecht af waar de mensen soms van leven.

Bij terugkomst komen wat sterke jongens de balen meel en pakketten met water flesjes uit te tuk tuk halen en sjouwen het naar het klaslokaal dat onderhand al aardig is vol gelopen.

Ook de dermatologe uit PortReitz Hospital is gearriveerd en vult alvast de handspray van de cryotank, ik verblijd haar met een loupe met verlichting, zoveel meer comfort in haar werk  en wat is ze er blij mee🙏.

De outreach kan beginnen, de voorzitter doet zijn woord en spreekt ook over de nut van registratie als disabled, dan neemt de dermatologe het woord en spreekt uitgebreid over het kleding protocol, hoe de zonnebrandcrème te gebruiken, de bezoekers komen allemaal aan bod met vragen die ze hebben, er is een goede interactie in de groep, ondertussen vullen wij tasjes met meel en water om mee naar huis te geven, tevens willen we iedereen een tasje met 4 flessen zonnebrandcrème mee geven, evenals een lipbalm en mag er een zonnebril en hoedje worden uitgezocht.

Na zo'n 20 tasjes vullen met zonnebrandcrème  vragen we de voorzitter waar de rest is, we hebben nog 15 te gaan, en vrijdag heeft hij een bulk zak vol ontvangen, nu blijkt dat dit het is, er is dus te weinig uit het kantoor meegenomen, we zijn verbijsterd en woest, mensen wonen ver weg en hebben nu alsnog te weinig omdat we moeten minimaliseren naar 3 per persoon, kortom, het gaat niet altijd zo soepel als jullie misschien denken.

Wij denken vele stappen vooruit en zijn praktisch, dat is niet iedereen gegeven zullen we  maar zeggen 🙈, de laatste paar jongens wonen gelukkig dicht bij het kantoor van de voorzitter en halen het deze week op.

Een verpleegkundige deed  aan counseling en mat  de bloeddruk van de  bezoekers, doe  maar niet bij ons  zeiden we want die is nu toren hoog, wat een frustratie, genoeg op stock hebben en dan te weinig mee nemen🙈.

Iedereen krioelde door elkaar en liep in en uit, ik hield goed de hoek van de gevulde voedsel pakketjes in de gaten want er valt iets te halen🙈🤣 en er was voor iedereen 1 voedsel pakketje.

De drukte bij de deur irriteerde ons, iedereen bleef plakken, ga naar huis als je klaar bent zeiden we maar toen kwam de aap uit de mouw.

Er was een belofte gedaan omtrent betaling van reiskosten en toen bleek dat het budget van de groep niet toereikend was, wederom een non communicatie dingetje, gelukkig hadden wij zelf voldoende geld mee en konden dit oplossen maar oh oh wat een staaltje van slechte organisatie van de lokale werkgroep in Mombasa.

Zulke dagen vreet energie, ons gelukkige vooruitzicht was dat de Kwale groep de zaken beter voor elkaar heeft🙏.

Zondag hadden we een bijeenkomst van de Mombasa borstkanker groep.

Betty, de verpleegkundige die voor ons Samson heeft begeleid in zijn proces van ziek zijn en overlijden, (sommigen weten dit vast nog😔) is lid van deze groep.

In Nederland heeft een groepje dames Knited Knockers gehaakt om de bh te vullen en Hermien had deze in de koffer.

We vertellen over borstkanker zorg in Nederland en ik vertel hoe de 1 dags diagnostiek in mijn ziekenhuis er aan toe gaat, de landelijke borsten bus en meer, we mogen ons gelukkig prijzen met onze zorg in Nederland.

De meeting met deze groep met ca 35 dames vond bij onze overnachtings plek plaats, onderling konden ze ervaringen uitwisselen en hadden ze de mogelijkheid om te zwemmen, tevens waren er snacks, het was een gezellige boel en ging tot laat door.

Wij sloten de eerste dagen af door Helen mee uit eten te nemen, ook daar vonden we onze rust niet, krioelende en krijsende kinderen in het restaurant, het was immers vakantie tijd.

Volgende week nieuwe ronde nieuwe kansen aan de zuidkust kust🙈🤣🤣

Mocht je denken, ik wil meehelpen met bv voedsel pakketten, weet dat het enorme blijdschap geeft, dan mag je storten op.

niets#moet#helpen# mag#Albinism#Care#

C.Sonder

NL51RABO0337653712 

O.V.V Kenia April 2026

Wordt vervolgt....