On a Mission

Het is Maandag ochtend 8 uur als we alweer klaar staan met alle bagage, we vertrekken naar Diani Beach waar ons volgende onderkomen op ons wacht.

Moses, onze taxi chauffeur puzzelt met de bagage en dat doet hij graag alleen, de man is uiterst voorzichtig met zijn mooie bolide die super rijd en er mooi uit ziet.

De rit doorkruist Mombasa centrum en we pakken niet de rondweg, maar crossen met de ferry de rivier naar de overkant.

Het is altijd weer een spektakel te zien wat er daar allemaal gebeurt, jaren hebben Hermien en ik dit met de Matatu en lopende gedaan, we stapten uit de Matatu bij de ferry, en aan de overkant pakten we weer een andere Matatu, nu moeten we er niet meer aan denken om met duizenden! voetgangers tegelijkertijd op de ferry te staan, iets met ouder worden🤣🙈.

Vol gestouwde en hoog opgestapelde houten handkarren met groenten en fruit dat van Kongowea Market afkomt, de jongens rennen blootsvoets vanaf een grote afstand de ferry op en er ook weer af, ze moeten echt rennen om niet te worden overreden door hun eigen kar, de helling is immers enorm stijl om weer aan land te komen.

In Likoni waar we aankomen is het een gekrioel van boba boda’s en tuk tuk’s om de voetgangers die van de boot afkomen weer verder te brengen.

Ontelbare stalletjes aan de kant van de weg met groenten, fruit, houtskool, hand gemaakte bedden, stalen deuren, hoog opgetaste stapels met houtskool om op te koken en afgrijselijke bankstellen die de hele dag zand happend wachten op een nieuwe eigenaar, het trekt allemaal aan ons voorbij.

Hermien en ik kijken links en rechts goed of we sisal matten te koop zien staan, we're on a mission en wij willen onze families ermee verblijden als speelmat voor de kinderen of op de grond voor de bedden, iedereen leeft immers op de kale aarden grond.

Groepen koeien grazen langs de weg en steken langzaam over alsof de hele wereld van hen is.

Bijtijds komen we aan bij Diani Campsite &Cottages, hier hebben we jaren geleden ook enkele keren overnacht en dat beviel toen prima, een rustige groene plek met huisjes en kleine appartementjes en een zwembad, dat is voor ons een vereiste aangezien het tij van de zee wisselend is en dan zwemmen soms een uitdaging wordt.

De ontvangst is aller hartelijkst, wat een gastvrijheid, we vertellen dat we hier al 2x eerder waren en wat we hier allemaal doen, het resulteerde in een gratis upgrade van een kamer naar een appartementje🙏, de dame keek al bedenkelijk naar al onze bagage🤣.

Een veilig onderkomen, dichtbij de winkels en restaurantjes, een paar minuten met de Tuk Tuk en je bent er, het voelt weer als thuis komen.

De spullen worden weer her verdeeld voor de diverse outreaches en daarna nemen we een duik in het zwembad dat op ons wacht.

We pakken vervolgens de Tuk Tuk naar Café Kokos, een heerlijke plek voor een lekkere cappuccino en lunch, wat kunnen we hiervan genieten.

Op tijd gaan we om half 10 slapen 🙈, de warmte en hoge luchtvochtigheid hebben ons moe gemaakt en morgen wacht ons een lange uitdagende dag.

Family Time.

Heerlijk hebben we geslapen ondanks de warmte, rond 8 uur komt er weer een auto voor rijden, we vertrekken eerst naar Kwale om bij het kantoor van onze werkgroep zonnebrandcrème mee te nemen voor de kinderen van onze families.

Almasi gaat vandaag met mij mee op pad naar mijn sponsor familie en Christine gaat mee met Hermien naar haar familie, gezamenlijk rijden we eerst nog een eind samen op.

Mijn familie woont ver weg, een rit van ongeveer 3 uur, vanmorgen heeft Almasi hen nog gebeld met de vraag of het er vannacht heeft geregend, anders wordt het een onmogelijke exercitie om er met de auto te komen, maar het antwoord was, nee hier is het kurk droog.

Na ongeveer een uur rijden stranden we achter een vrachtwagen vol geladen met Ugali meel, dat was een gelukje zodat we vanuit de truck meteen een baal met 12 pakken konden kopen, een naderende grote bus, vol met reizigers en een grote bundel met levende kippen op het dak probeerde langs de vrachtwagen te laveren, volgens ons een onmogelijke opgave en de bus belandde dan ook met een wiel in een grote kuil met modder en strandde.

Alle passagiers moesten eruit, de kippen kakelden er lustig op los en een enkeling ontsnapte, een grote schep kwam eraan te pas om te proberen het wiel te bevrijden, menig man een vrouw probeerden de bus weer in beweging te krijgen, maar wij vervolgden onze rit om zo weinig mogelijk tijd te verliezen.

Hermien en Christine verlieten ons na een half uur en met Almasi en de chauffeur reisde ik weer verder.

In de ochtend scheen er toch een enorme lokale hoosbui te zijn geweest en we stuitten onderweg op enorme plassen water, de chauffeur keek bedenkelijk en we konden er niet omheen, na ca 20 minuten wachten op een auto die het wel aandurfde besloot 1 van de bewoners voor ons door de plas te waden, tot bijna zijn middel kwam het waterpeil en het was duidelijk, we konden niet verder met de auto, omdraaien wilde ik niet en we besloten met 2 piki piki’s verder te reizen.

De zak met pakken meel bij mij achterop, ik een rugtas op en de driver nog een rugtas op zijn buik, bij Almasi dezelfde constructie met de 2 matten opgerold achterop en nog eens 2 rugtassen, zo vervolgden wij onze route en reden nog 1 uur over zanderige wegen, door plassen en langs schilderachtige taferelen.

De rieten matten hebben wij de dag ervoor kunnen kopen bij een stalletje in Diani, de man zat er met prullaria en rieten mandjes, of hij ook rieten matten verkocht vroegen we, ja hoor zei hij, in allerlei maten, 4x6 meter was wel een mooie maat voor onder een matras zei de man, we keken bedenkelijk, met grote stappen de maat nemend kwamen we er met elkaar achter dat FEET en METER echt een groot verschil is🤣🙈, we beklonken de koop van 4 matten en eind van de middag werden ze bij ons onderkomen bezorgd.

Uiteindelijk bereikten we na 1 uur op de Piki Piki rijdend Mbegani, een gat, een echte rurale omgeving, talloze lemen hutten, akkers met groeiende mais en kleine stalletjes langs de weg, de verleiding om hier je portemonnee leeg te laten lopen is er simpelweg niet, want er is bijna niks te koop.

Beja, Thomas en nog een “zwart" broertje stonden ons al op te wachten langs de weg, uitbundig kwam Thomas op me afgerend, alle meegenomen spullen werden onder iedereen verdeeld en Beja nam de baal met meel op zijn schouders, we vervolgden de route gedurende 20 minuten te voet en banjeren door menig mais akker, niet die van de familie🙈.

Uiteindelijk kwam Loice, Beja’s moeder ons tegemoet gelopen en was zo blij me te zien, aangekomen op het plot met lemen hutjes stond de rest van de familie ons op te wachten, wat een blijdschap dat ik na 7 jaar weer bij de familie kon zijn.

Een grote opgerolde sisal mat werd uit de hut getoverd, houten krukjes stonden klaar en we zaten in een kring waar de kinderen vol verwachting keken naar de volle rugtassen, ik nodigde hen uit om ze open te maken en alles netjes in groepjes te sorteren, dat hoefde je ze geen 2 keer te zeggen🤣🙏.

Schoentjes, sandalen, slippers, sokken, veel kleding, voornamelijk voor de 18 maanden oude Elizabeth, pennen, kleurtjes, kleurboeken, een zak lipbalms, veel zonnebrillen, hoedjes en zonnebrandcrème, voor allemaal een mooi notitie boek met pen en zoveel meer, man o man wat waren ze blij, de schoenen werden meteen gepast en jurken voor de meiden, Agnes stoof naar een hut en kwam met een jurk aan weer naar buiten.

Tevens kregen de 4 oudsten een mooie rugtas die in de  AVL kerst pakketten zaten, een mooie stevige om mee naar school te nemen.

Dit is zo mooi om te zien hoe blij ze zijn met de gedoneerde goederen, de school spullen werden meteen veilig gesteld door de vader.

Na wat heen en weer gepraat begon de rondleiding door alle hutten.

Er is 1 kook hut waar op open vuur wordt gekookt, er staat een hoge plank voor zodat Elizabeth er niet in kan komen.

Dan hebben we de hut waar de ouders van Beja slapen met Elizabeth, bij de entree ligt de Waka Waka in de zon op te laden zodat bij donker de bijbehorende lamp kan worden gebruikt, hier staan tevens 4 metalen kisten om “waardevolle"  spullen in op te bergen, de hut van de meiden bevat 1 bed type twijfelaar, de hut en het bed van Beja deelt hij met nog 2 broertjes.

Tevens staat hier een hele grote waterton met een zak met drinkbekers, het water wordt met behulp van een soort zelf gefabriceerde houten slede die wordt voortgetrokken door 2 ossen bij de rivier vandaan gehaald, gele jerrycan worden daar gevuld en thuis over gegoten in de grote ton, het is een wandeling van bijna 1 uur met de hoop dat er ook water in de rivier staat, het water wordt op open vuur gekookt en gedronken, alleen als het zeer vervuild is door modder, dan wordt er water gekocht.

Eind vorig jaar heb ik geld gestuurd om bedden te kopen, iedereen sliep toen nog op de grond, de vader was slim en liet van verder op het land een aantal bomen kappen, hiervan heeft de timmerman 3 bedden gemaakt en bij behorende matrassen konden worden gekocht , behalve voor 1 bed bleek nu, de meiden slapen op een sisal mat op de bed bodem, hierop besloot ik dat er nog 2 matrassen kunnen worden aangeschaft die ze maandag gaan kopen, zo kan iedereen een beetje zacht slapen, gelukkig hing er boven ieder bed wel een klamboe.

Vorig jaar Pasen doneerde ik met een collega een groot Solar panel met bijbehorende accu voor de opslag van de zonne energie, een inverter en bijbehorend stekkerdoos om zo de telefoon op de kunnen laden en de 2e hands tablet/laptop die Beja voor zijn studie kan gebruiken als hij met vakantie thuis is, de kids met Albinisme zitten immers op kostschool en daar zijn deze devices niet toegestaan, leuk om nu te zien dat het zo goed werkt🙏.

Tevens wordt Beja geholpen door een aantal lieverds als bijdrage voor zijn school carrière, hij zit nu in Form 3, zelf doe ik ook een maandelijkse storting en zo proberen we dat hij het middelbaar onderwijs kan afmaken.

Ik maakte een digitale spaarpot in mijn bank account waar het geld maandelijks naartoe gaat, als er dan benodigdheden nodig zijn maak ik het vanuit deze spaarpot over, wat een fijne gedachte🙏

De rondleiding door de hutten was zeer verhelderend voor mij, het dak is zo lek als een mandje en de mud muren zijn een gatenkaas.

Een metalen platen dak erop is geen optie omdat de hutjes hiervoor niet sterk genoeg zijn, ik opperde om de daken met plastic af te dekken zodat tijdens regen seizoen in ieder geval droog kan worden gezeten en de matrassen niet nat worden, dit had ik al veel vaker gezien tijdens onze reizen.

De vader gaat de daken opmeten en Almasi gaat dan voor me kijken wat de kosten van het plastic en verdere benodigdheden worden, wij worden toch ook niet gelukkig van water overlast en hebben graag een heel dak boven ons hoofd🙏.

Na de rondleiding kreeg ik alle tussen rapporten van de kids te zien en werden meteen trots de medailles en oorkondes van de sport wedstrijden op school getoond, de resultaten zijn gemiddeld een voldoende met soms een uitschieter naar boven en beneden, de 4 oudste zijn natuurlijk veel later op school gekomen omdat ze toen we ze vonden nog nooit een school hadden bezocht.

Hierna sprak ik om de beurt met de ouders van de 2 nichtjes en gaf hen voor 4 maanden financiële ondersteuning in het vooruit, iedere maand een nieuwe enveloppe, dit wordt door een lieve collega ondersteund, hetzelfde doe ik ook voor mijn gezin, een beetje ademruimte want ze leven op de rand van armoede, tevens enveloppen met reisgeld om na de vakantie weer naar school te kunnen gaan, een rit van 4 uur, en voor de tussen vakanties om naar huis te kunnen komen.

Tevens gaf ik voor elk kind zakgeld dat de vader bij de school administratie af geeft zodat ze iedere dag een kleinigheid in de schoolkantine kunnen kopen, de ouders hebben dit geld niet en het is naar mijn idee sneu om anderen dit te zien doen en zelf niets te hebben.

Na 2 uur was het mooi geweest, we moeten voor het donker weer thuis zijn, we liepen weer door menig akker terug naar de weg om daar weer met de piki piki een uur te rijden tot we bij de auto zijn.

Bij de auto aangekomen app ik met Hermien, zij is in Kwale bij het kantoor en wacht tot wij weer terug zijn, ook zij en Christine hebben moeten improviseren om bij het gezin te kunnen komen.

Uiteindelijk duikelen we om 6 uur ons appartement binnen, is het zwembad net gevuld met chloor mengsel zodat we het met een douche moeten doen, eten bij ons eigen restaurantje bij de accommodatie en ploffen doodmoe maar voldaan in bed, wat een betekenis volle dag was dit.

Bekijk vooral ook de foto’s en video's van deze dag.

#Geluk is het enige dat zich verdubbelt als je het deelt #

Mocht je families willen helpen met een kleine ondersteuning, niks moet, helpen mag🙈

Carla Sonder

NL51RABO0337653712

t.n.v ondersteuning Kenia

Lees ook de weblog van Hermien met haar belevenis van vandaag.

hermienroddenhof.reislogger.nl