ON A MISSION

Na een dagje rust werd het tijd om weer op pad te gaan.

Het is maandag ochtend als Almasi en Morris, de 2 optometristen van Kwale Eye Centre en tevens onze teamleden ons om 7.45 op staan te wachten bij het hotel.

We gaan vandaag met zijn 4 tjes op pad, ook wel eens leuk met een klein clubje, dit geeft weer een heel andere dynamiek in de vaak persoonlijke gesprekken.

Al eerder hadden we gevraagd om het school eye screenings programma van de kliniek mee te kunnen maken, dat werd goed bevonden en vandaag was het onze kans.

De opzet van dit programma is goed doordacht, een 3 jaar durend screenings programma waarvoor Almasi en Morris 3 dagen per week samen op pad gaan, ze kunnen het uitermate goed met elkaar vinden dus dat is heel fijn, en omdat het zover weg is overnachten ze dan ook onderweg in menig “herberg”, wij kennen deze onderkomens van onze jaren met de revalidatie kliniek heel goed, een vaak doorgezakt bed met gare matras en een ton water met teiltje, geen luxe dus.

Terug naar onze outreach.

Kwale county is een enorm groot en uitgestrekt gebied en in 3 jaar tijd moeten er ca 192 scholen bezocht zijn.

De reden van deze outreach is om al op jonge leeftijd kinderen te testen op hun visus.

In Kenia komen Glaucoom en Cataract heel veel voor met soms blindheid tot gevolg.

Om er vroeg bij te zijn en excessen te voorkomen, EN om schooluitval wegens slecht zicht te voorkomen is er een soort PEER support opgezet.

Een groep van 20 kinderen per school wordt uitverkoren om te leren oogtesten af te nemen.

Als er een afwijking wordt geconstateerd via de nummers op de test kaart, dan wordt Kwale Eye ingeschakeld om het betreffende kind te onderwerpen aan uitgebreid oogheelkundig onderzoek en komt er zo nodig een  aangemeten bril, of cataract operatie.

Al kletsend komen we na de rondweg bij Mombasa op de weg die het land Kenia doorkruist,  het is de hoofd ader maar daar is alles dan ook mee gezegd.

Vele verkeersdrempels, gaten en kuilen in de weg en we worden links en rechts ingehaald door menig trailer beladen met zee containers, deze maken de reis vanaf de haven van Mombasa ver het land in.

Er is nog niks veranderd aan het straatbeeld, water verkopende jongelui riskeren hun leven om een centje te verdienen, fietsers en lopende mensen massa‘s trekken er aan ons voorbij, ontelbare stalletjes waar allerlei waren zijn uitgestald, houten kraampjes volbeladen met tomaten, sukuma wiki( soort andijvie) en fruit.

Morris laat zich niet gek maken en laveert op rustige wijze tussen de vrachtwagens en afgeladen matatu‘s door.

Dan naderen we Mariakani en slaan de weg af om op een soort zandpad de weg te vervolgen.

Stalletjes met allerlei handelswaar, water putten, hordes koeien en geiten, rennende kinderen en vrouwen met volle 20 liter water tonnen op het hoofd die van de waterbron terug komen, het is een soort film die zo in de de 50er jaren zou passen.

Behendig stuurt Morris om de gaten en kuilen heen en af en toe hotsend en botsend bereiken we na bijna 2 uur de school, Marivirini Primary School.

Talloze klas lokalen en in het midden een grote boom, hutjes waar vrouwen de school lunch staan te bereiden en een ijsjes verkoper die met een soort koelbox van zijn handel af probeert te komen.

Het vertrouwde gevoel van de Mobile Clinic rondes jaren geleden komt weer helemaal terug, een en al levendigheid.

We verlaten de auto, strekken even goed de rug en benen en worden verwelkomd in het klas lokaal waar de 20 uitverkoren kinderen die getraind gaan worden al op ons zitten te wachten.

De testkaarten hangen al aan de muur en op 6 meter afstand hiervan wordt de stoel gezet om op te zitten tijdens de test, heel slim, aan beide kanten van het lokaal dezelfde opstelling zodat we vlot door kunnen werken.

Er bevinden zich 2 broertjes met Albinisme in de klas die ook mee gaan testen, dit is echt heel fijn om zo niet buiten gesloten te worden wegens je handicap, want mensen met Albinisme zien heel slecht, ook is er een kleintje met Albinisme van de kleuterschool aanwezig.

Het gaat er serieus aan toe, en af en toe sturen Almasi en Morris bij, ieder kind heeft een formulier waar de test resultaten op worden ingevuld en de Lokale Mobiliser van Kwale Eye is ook aanwezig en verzorgt de afhandeling van de test gegevens.

Almasi test het peutertje middels een kaart met plaatjes van een auto, koe, huis etc om zo te proberen een test uitslag te krijgen.

Dan hoor ik de boda boda en komen er 3 kinderen met Albinisme uit 1 gezin en nog een meisje met haar leraar van een andere school uit de buurt om zich ook te laten testen, gelukkig kunnen we de kinderen voorzien van de benodigde zonnebrandcrème en komende zaterdag tijdens de outreach in Samburu en Mariakani zien we hen weer voor de dermatologische controle.

Ook komen er nog 2 moeders en 1 echtgenoot/ vader van hen met hun kinderen met Albinisme, ook zij komen met hen voor zonnebrandcrème.

Om 12 uur zijn we klaar, Morris weet nog 2 extra zitplaatsen in de achterbak om te toveren en de moeders met kinderen proppen zich achterin zodat ze niet hoeven te lopen naar huis en we vertrekken weer, uitgezwaaid en geroepen door alle schoolkids die schijnbaar lunch pauze hebben en op het schoolplein rondhangen.

I AM ON A MISSION.

Al hobbelend met een wagen vol geladen gaan we op pad naar het huis van de 2 gezinnen, de vader volgt ons achterop een boda boda, It‘s not far zeggen ze, nou dat heb ik meer gehoord.

De Kenianen hebben echt geen richtings gevoel en na vele kilometers, bij het 3e bosje links, de volgende struik rechts, je kent het wel, komt er toch een einde aan de rit.

Morris parkeert de auto aan de kant van de zandweg en met zijn allen lopen we de bush in, in de brandende zon, kleine kinderen in een doek op de rug van mama, ze huilen en zijn moe en de iets grotere  huppelend voor ons uit.

We lopen langs de op kleine schaal, eigen lege maisvelden van de familie, er is net geoogst en dat is dan ook de enigste bron van voedsel dat ik zie.

Dan bereiken we het plot waar een aantal lemen hutten staan, plastic stoeltjes worden uit de hut getoverd en ik ga op onderzoek uit.

Al babbelend met de moeder bekijk ik de binnenkant van hun hut, 2 ruimtes waar 2 bedden staan, waarin wordt gekookt op open houtvuur en waar de weinige kleding die ze hebben aan lijntjes hangt, menig kip en kuiken scharrelt er rond, je ruikt de armoede.

We zijn op zoek naar Irene, ze is niet erg gewillig en sputtert enorm tegen, ze heeft duidelijk last van de warmte en al helemaal geen zin in al dat bezoek.

BOE, IRENE IS EEN KOE🤣😅

Vorig jaar december heeft een lieve vriendin een kalf gedoneerd aan een familie, dit heeft enige uitleg nodig.

Beja van mijn sponsor gezin heeft vorig najaar met een poëzie wedstrijd op school een geldprijs gewonnen, 175 euro, enorm veel geld als je familie echt arm is, toen ik aan Beja vroeg wat hij hiervoor wilde kopen vertelde hij dat hij een koe wilde hebben voor het gezin, wat een visie heeft die jongen, geen prullaria maar aan de toekomst denkend.

Toen ik dit vertelde aan betreffende vriendin werd ze enorm enthousiast en wilde ook graag een familie helpen, het beest geeft immers melk als het is gedekt en bevallen, de melk productie komt dan op gang en kunnen ze voor eigen gebruik en eventueel verkoop inzetten.

Ik wilde eerst overleggen met Almasi hoe dit aan te vliegen.

Almasi wist een gezin in Mariakani, dit gezin dus, die in grote nood verkeerde, ze hebben 2 tweelingen van 3 jaar en 6 jaar waarvan elk 1 kind zwart is en 1 met Albinisme, beide tweelingen zijn 1 meisje en 1 jongen, dit is echt heel zeldzaam.

Je snapt dat dit een grote zorg is.

Almasi heeft met een smoes de vader van het gezin gebeld en gezegd dat hij een koe wil hebben maar wil weten waar te kopen en hoe duur dat is, de vader was enorm behulpzaam, dat zijn alle mensen die wij meemaken, maar zei hij, wacht tot na de kerst, want dan is de prijs weer wat gezakt.

Zo gezegd zo gedaan, Almasi vertrok op een maandag ochtend na de kerst naar Mariakani en kocht met de vader het kalf op de lokale veemarkt, of het voorlopig op zijn land mocht staan vroeg Almasi, want hij moest zijn eigen land nog prepareren, oh natuurlijk dat kan hoor zei de vader, ik zal er goed op passen zei hij.

Het kalf werd ingeladen op een klein vrachtwagentje en bij de familie uitgeladen en voor de hut aan een paal gebonden en voorzien van water.

Of Almasi vooral nog even thee met melk en suiker bleef drinken, nou dat was juist de bedoeling want Almasi had wat uit te leggen.

De familie hing aan zijn lippen toen Almasi vertelde wat uiteindelijk de bedoeling was, dit kalf was een geschenk, met recht een geschenk uit de hemel🙏 en dat in December rond de kerst.

Ze konden het niet bevatten, dat een voor hen wildvreemde zomaar een kalf aan hen geeft.

Tja, soms zijn er van die parels bij en met al mijn verhalen die ik altijd vertel over de belevenissen als ik hier ben en wat je kunt betekenen voor de toekomst van de mensen in nood, het is geweldig.

De koe is vernoemd naar Irene, het meisje van de oudste tweeling, zij draagt samen met de moeder de zorg voor het beest.

Ik vroeg de vader of er al wat was gebeurt en het kalf al “ bezoek” had gehad😅🤣, ja hoor, 2 maanden geleden vertelde hij me.

Nu wachten we met spanning af of het gelukt is de koe te bevruchten, dus....nog een paar maanden geduld.

Nu was ik dus op missie om het kalf te bezoeken en wat foto‘s en filmpjes te maken.

Wat een mooi bezoek was dit als afsluiting van zo‘n al mooie dag.

Al lopende terug naar de auto vertelde de moeder dat er geen geld is om de geoogste mais naar de maalderij te brengen, Hermien sprong bij, de vader vertelde mij dat er problemen waren met school, ik sprong bij met de belofte dat het geld voor boeken en school materialen moet worden ingezet, dat gaat vast goed komen🙏.

Hierna vertrokken wij weer met een tussenstop voor een heerlijke lunch en een soda om de dorst te lessen.

Na een vlotte terug reis konden wij nog net een plons in het zwembad nemen om af te koelen.

Mission Completed